Βασιλικός κι αν μαραθεί τη μυρωδιά την έχει

ή ποιος φοβάται τον λαό;

του Θεόδωρου Ε. Παντούλα,

Ξέρουμε και πόσοι είμαστε και ποιοι είμαστε. Σπορά του βαθύριζου ελληνικού τρόπου και τόπου είμαστε. Γι’ αυτό και δεν νερώνουμε το κρασί μας. Και δεν κάνουμε πίσω όχι από στενοκεφαλιά αλλά επειδή η πολιτική μας στράτευση δεν είναι υποχρέωση αλλά καθήκον.

Μπορούμε να συμφωνήσουμε ότι αυτοί που, δυο αιώνες μετά την εθνική επανάσταση του 1821, κατόρθωσαν την κατάντια της επιτρόπευσης, δεν είναι αυτοί που θα εμπνευστούν, θα σχεδιάσουν ή θα υλοποιήσουν την ξεχασμένη –ακόμη και σαν σύνθημα– εθνική και κοινωνική απελευθέρωση. Η δική τους μέριμνα είναι η εκποίηση της δημόσιας (και ιδιωτικής) περιουσίας. Γι’ αυτό και ομολογημένη διακομματική φιλοδοξία τους παραμένει η «έξοδος στις αγορές», ο νέος δανεισμός, η μακροημέρευση της εξάρτησης και του παρασιτισμού. Αυτή είναι η ξεδιάντροπα ομολογημένη νέα μεγάλη ιδέα τους.

Και όλοι γνωρίζουμε ότι σε αυτό τελειώνει ο ρόλος τους. Δεν έχουν ούτε το διανοητικό ούτε το ηθικό ανάστημα για κάτι διαφορετικό. Είναι μεσάζοντες και μιζαδόροι. Γκρουπιέρηδες στο καζίνο της παγκοσμιοποίησης. Μοιράζουν τράπουλα σημαδεμένη, πρακτορεύοντας τα συμφέροντα των τζογαδόρων που τους χαρτζηλικώνουν. Δεν παράγουν πολιτική αυτοί οι άνθρωποι. Ντροπή παράγουν. Και υποταγή. Δεσμώτες είναι κι όχι ελευθερωτές.

Οι ίδιοι, στην πραγματικότητα, δεν αποφασίζουν για τίποτε. Κουμάντο κάνουν οι Αγορές. Αυτές μετακινούν αδασμολόγητα αγαθά κι απελπισμένους ανθρώπους. Αυτές αγοράζουν και πουλάν κράτη και λαούς. Αυτές είναι τα πραγματικά αφεντικά. Οι εδώ πολιτευόμενοι είναι τα τσιράκια-τοποτηρητές τους. Αυτοί που προσπαθούν για το θεαθήναι να επινοήσουν διαφορές για να κρυφτεί η άνευ όρων παράδοσή τους σε μια διατεταγμένη διαχείριση, αυτοί που μεταπολιτευτικά ξεπάτωσαν μορφωτικά και παρόπλισαν παραγωγικά την χώρα κάνοντας τους Έλληνες από δημιουργούς ομορφιάς πελάτες των πολυεθνικών σκουπιδιών. Και δανειολήπτες των αεριτζήδων του χρηματοπιστωτικού υπόκοσμου. Αυτού του υπόκοσμου που αποστερεί συστηματικά από τον τόπο και τους πολίτες όλα εκείνα που τον συνέχουν. Όλα εκείνα που συγκροτούν το πληθυντικό πρόσωπό του. Την κοινωνική και εθνική του περηφάνια – όχι τον κομπασμό, την περηφάνια (αλλά και την ευθύνη) που είμαστε από καλή γενιά.

Γι’ αυτό και οι δοτές επιτροπές τους δεν γιορτάζουν της επέτειο της Επανάστασης αλλά την σπιλώνουν με διαφόρων λογιών μαγαρισιές. Γι’ αυτό ακριβώς κανείς απ’ όλο το κομματικό φάσμα δεν ενοχλείται από την περιφρόνηση ή την ιδιώτευση και την εκλογική αποχή που, ενώ παραμένει αδίκημα, είναι διακομματικά αμνηστευμένη. Καλύτερα να ψηφίζουν οι εσπατζήδες και τα διορισμένα ή υπό διορισμό κομματικά στρατεύματα, παρά ο λαός, γιατί ποτέ δεν ξέρεις τι μπορεί να βγει αν ψηφίσουν οι ανεκπροσώπητοι. Καλύτερα να μένουν σπίτι τους αυτοί (να εκτονώνουν την δυσαρέσκειά τους στα πληκτρολόγιά τους).

Η ψευδεπίγραφος «Δημοκρατία» μας μπορεί και χωρίς τους απελπισμένους. Την μερεμετίζουν περίφημα η κληρονομική ή η διορισμένη ολιγαρχία που την υπηρετεί. Δεν χρειάζεται ο δήμος στην δημοκρατία! Μπορεί με πλημμελή συμμετοχή και πλήρη ποδηγέτηση. Οι (στημένες) Δημοσκοπήσεις δεν την προάγουν αλλά την χειραγωγούν. Και τα αγορασμένα ΜΜΕ την ευτελίζουν. Γι’ αυτό δεν εκπλήσσεται σχεδόν κανένας που ένας λαός που τραγουδούσε Νίκο Γκάτσο στον καημό του, τραγουδά Ματθαίο Γιαννούλη στην σύγχυσή του. Το σημαντικό είναι να μένει αδιατάρακτη η προκατάληψη της προόδου. Να νομίζεται προκοπή η ομηρία, το ξόδεμα της ζωής και η βλαστήμια της από τους προαγωγούς της.

Όλοι αυτοί, ό,τι και να λένε, ούτε θέλουν ούτε μπορούν να διακονήσουν το δημόσιο συμφέρον. Όποια επιδοτούμενη φιλανθρωπία κι αν επιστρατεύσουν δεν μπορούν να κρύψουν την μισάνθρωπη έπαρσή τους. Κι όσους δικαιωματισμούς κι αν επικαλεσθούν δεν μπορούν καν να κρύψουν την περιφρόνησή τους για το λαϊκό σώμα, τον «ετερόκλητο όχλο» που, μια στο τόσο, σηκώνει κεφάλι και παρακούει τις τηλεοπτικές εντολές τους, άλλοτε ζητώντας δημοψηφίσματα κι άλλοτε πραγματοποιώντας τα.

Αλλά σε αυτό το συκοφαντημένο σώμα («μαζί τα φάγαμε», χώρια τα χωνέψαμε) εναπόκειται η ελπίδα επανόδου της πολιτικής. Όχι σαν υποχρέωσης αλλά ως καθήκοντος. Γιατί μόνο η επιστροφή των πολιτών στον δημόσιο χώρο μπορεί να εξασφαλίσει όρους προσωπικής, κοινωνικής και εθνικής αξιοπρέπειας. Τους όρους, δηλαδή, που αντλώντας από μια μακραίωνη παράδοση αυτοκυβέρνησης, ισηγορίας και ισοτιμίας, αρμόζουν σε ελεύθερους ανθρώπους κι όχι στα ανδράποδα του καταναλωτισμού.

Ο Δήμος δεν είναι διοικητική, γραφειοκρατική ή γεωγραφική κατηγορία. Φυτρώνει βεβαίως αλλά είναι πρωτίστως ιστορικής τάξεως κατηγορία το ρίζωμά του. Και προϋποθέτει την Ελευθερία. Την Ελευθερία που, ενίοτε, χωρίς να περιφρονεί την ανάγκη, την υπερβαίνει και σχηματίζει ένα πρόσωπο-σπαθί, που « έχει όνομα, έχει σώμα και θρησκεία και παππού σε μέρη αυτόνομα μέσα στην Tουρκοκρατία». Ένα πρόσωπο που μοιράζεται βωμούς και προασπίζει εστίες διακονώντας ένα λίγο-πολύ κοινό νόημα ζωής και θανάτου.  

Σε συνθήκες ανεπίγνωστου ολοκληρωτισμού πρώτο μας –και αδιαπραγμάτευτο– αίτημα η Δημοκρατία.

Κάτω τα χέρια από την Αγιά Σοφιά!

του Στέλιου Παπαθεμελή
«Η θρησκευτική δεξιά στην Τουρκία είχε δύο βασικά αιτήματα συμβολικής σημασίας στην πολυκομματική πολιτική: την ανέγερση τεμένους στην πλατεία Ταξίμ της Κωνσταντινούπολης και τη μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί. Αυτά γράφει ο Αχμέτ Γιλντίζ (στο πλαίσιο κειμένου – έρευνας υπό τον τίτλο “Politico-Religious Discourse of Political Islam in Turkey:The Parties of National Outlook”» μφρ. Ε. Νιάνιος).
  Ήταν επόμενο ο σημερινός «σουλτάνος» να υιοθετήσει αμφότερα τα αιτήματα – συνθήματα. Αλλιώς δεν θα καμάρωνε ως «σουλτανικότερος» των προκατόχων του σουλτάνων. Όπως θρασύτατα συχνά τον «στολίζουν» οι δικοί του. Η 29η Μαΐου 1453, ημέρα της Αλώσεως της Κωνσταντινουπόλεως από τους οσμανλήδες, αποφράδα ημέρα για τον Ελληνισμό και όλους τους πολιτισμένους λαούς, πανηγυρίζεται από τους κατακτητές ισλαμιστές. Σε μια στιγμή απογείωσης τού θράσους του ο ισλαμιστής φωράται να κραυγάζει:
 «Συγχαίρω την 567η επέτειο τής άλωσης τής Κωνσταντινούπολης, που είναι μια από τις πιο μεγαλοπρεπείς νίκες στην Ιστορία, καθώς σηματοδοτεί το κλείσιμο μιας εποχής και το άνοιγμα μιας άλλης. Μνημονεύω τους ήρωές μας που έκαναν αυτή τη γη, πατρίδα μας, με σεβασμό και με την ευλογία τού Θεού»!!!
     Αυτά τα λέει ο αθεόφοβος, ενώ γνωρίζει ότι η UNESCO την έχει ονομάσει “μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς (World Heritage site)”.
    Βεβαίως οι τούρκοι ουδέποτε σεβάστηκαν τα μνημεία. Υπήρξαμε μάρτυρες προσωπικά αφαιρέσεως ψηφίδων από ψηφιδωτά τής Αγίας Σοφίας από φύλακα και παράδοσής τους με το σχετικό αντίτιμο σε «πελάτες».
     Η νέα αυτή βεβήλωση πρόκειται να καταγγελθεί στην UNESCO και εις πάντα αρμόδιο φορέα ως αντίθετη στα διεθνή θέσμια.
   Η Ελλάδα φλυαρεί ενίοτε με τους τούρκους δημοσιογράφους που ισχυρίζονται ότι «μετατρέπει όλα τα τεμένη σε ναούς». Πρόκειται για ανιστόρητο αν μη ηλίθιο ισχυρισμό. Ουδέν τούτου ψευδέστερον.  Ο τούρκος δημοσιογράφος πρέπει να γνωρίζει ότι δεν υπάρχει ούτε ένα τέμενος που να μετετράπη σε ναό. Προφανώς στην αθέλητη ή ηθελημένη άγνοιά του ο τούρκος ονομάζει μετατροπή ενός «τεμένους» αφού έγινε βίαια μετατροπή ναού σε τέμενος και μετά την απελευθέρωση το ψευδοτέμενος επανήλθε στο φυσικό του φορέα την Ελληνορθόδοξη Εκκλησία, η οποία και αποκατέστησε τα πράγματα στη φυσική τους κατάσταση τού Ορθοδόξου ναού.
   Η Milliyet αυθαδιάζει ακατάσχετα: «Τώρα είναι ο καιρός για την κατάκτηση της Κωνσταντινούπολης, την πραγμάτωση τού πνεύματος τού Μωάμεθ τού Πορθητή και την μετατροπή της Αγιά Σοφιάς σε τζαμί, παρά τις όποιες αντιδράσεις ενδέχεται να υπάρξουν. Τώρα είναι ο καιρός να διαβασθεί η προσευχή στην Αγιά Σοφιά, με την εξαίρετη ακουστική της και να ακουσθεί από το Ισραήλ στις ΗΠΑ, από την Ελλάδα ως την Ε.Ε».
  Ο Ερντογάν έστησε ένα ολόκληρο κιτς σόου όπου ως (ψευδο)σουλτάνος παρέστη μέσω τηλεδιάσκεψης. Στα κοινωνικά δίκτυα της τουρκικής προεδρίας προβλήθηκε live η φιέστα, που είχε οργανώσει με μουσική και τραγούδια!
Λίγο αργότερα ξεκίνησε το τηλεοπτικό σόου που διοργανώνει το υπουργείο τουρισμού και  πολιτισμού της τουρκίας με ανάγνωση αποσπασμάτων από το κοράνι και τις προσευχές όπως ανακοίνωσε ο Ερντογάν. Μάλιστα η προσευχή πραγματοποιήθηκε μέσα στην Αγία Σοφία!
   Η βεβήλωση αυτή της Αγίας Σοφίας ας ευχηθούμε και ας δράσουμε να είναι η τελευταία. Να προκαλέσουμε την παγκόσμια κατακραυγή και να μην αφήσουμε τους οσμανλήδες σε χλωρό κλαρί μέχρις ότου εγκαταλείψουν την ιδέα να επαναλάβουν την βεβήλωση.

Στροφή στην κοινωνική και εθνική απελευθέρωση

του ΘΕΟΔΩΡΟΥ Ε. ΠΑΝΤΟΥΛΑ

Βγήκαμε αμήχανοι από έναν ιστορικό κύκλο έχοντας όμως την περηφάνια ότι ούτε κιοτέψαμε ούτε ηττηθήκαμε. Και τις κόκκινες γραμμές μας δεν τις μετακινήσαμε στο ελάχιστο: με τους δημοπράτες του τόπου μας ΔΕΝ διαπραγματευόμαστε καμιά τιμή εκποίησης. Δεν αρμόζει της πατρίδας μας να είναι η νέα μεγάλη ιδέα της το ξεπούλημα, η ενεχυρίαση και ο δανεισμός. Αυτά μπορεί να είναι φιλοδοξίες των πλασιέδων του παρασιτικού παλαιοκομματισμού αλλά είναι ανάξια της ιστορίας μας, μιας ιστορίας που γίνεται άθυρμα της κληρονομικής ή της διορισμένης ολιγαρχίας, που αστυνομεύει τον τόπο. Της ολιγαρχίας που, ενώ είναι αυτουργός της καταστροφής, συστήνεται και σταδιοδρομεί σαν… σωτήρας με παλινωδίες στο εσωτερικό και κατεβασμένα παντελόνια στις Αγορές. Γιατί οι Αγορές –μην κρυβόμαστε– κάνουν κουμάντο έχοντας ως παραγιούς το εδώ πολιτευόμενο κι «αντιπολιτευόμενο» προσωπικό. Μπορούν όμως οι παραγιοί, που κατόρθωσαν αυτό το ναυάγιο, να είναι και οι ναυαγοσώστες; Εμείς λέμε ότι δεν μπορούν ούτε αυτοί ούτε οι μούτσοι τους.

Στην Δημοκρατική Αναγέννηση δεν μπερδέψαμε ποτέ το μπόι μας με την σκιά μας – χωρίς αυτό να αποτελεί τροχοπέδη στο να δώσουμε με ανιδιοτέλεια και παρρησία τις δικές μας μάχες.

Και σηκώνουμε και πάλι τα μανίκια θεωρώντας ότι ο πατριωτικός χώρος δεν είναι ούτε ουραγός ούτε ουρά απατεώνων.

Δεν μας αντιστοιχεί αυτό το βάρος αλλά το σηκώνουμε. Σε μιαν εποχή δίκαιης απαξίωσης των πολιτικών η Δημοκρατική Αναγέννηση δεν απαξιώνει την πολιτική. Η Δημοκρατική Αναγέννηση δεν υποστέλλει την σημαία αλλά ανασυγκροτείται και συνεχίζει τον αγώνα της φρονώντας ότι «δεν είμαστε όλοι ίδιοι». Συνεχίζουμε ξεπερνώντας ή αγνοώντας τα συστημικά προσκόμματα. Εξακολουθούμε να πιστεύουμε ότι ο τόπος και οι ζωές μας χρειάζονται μια πολιτική έκφραση χωρίς εκπτώσεις και χωρίς επιλήψιμες συναλλαγές. Εξακολουθούμε να πιστεύουμε ότι δεν μας αξίζει αυτή η υπό επιτρόπευση Ελλάδα. Δεν είναι δική μας φιλοδοξία η επιστροφή στις Αγορές. Δική μας φιλοδοξία είναι η επιστροφή στην εθνική και κοινωνική απελευθέρωση. Στη δημιουργία κι όχι στην υποθήκευση. Αυτή είναι η προοπτική που μας εμπνέει, γι’ αυτήν εργαζόμαστε και αυτήν διακονούμε.

Είμαστε βεβαίως εν πολλοίς απομονωμένοι –κι αυτό μας περιποιεί τιμή– από  τα μέσα μαζικής χειραγώγησης αλλά δεν πιστεύουμε ότι είμαστε μόνοι. Πιστεύουμε ότι η φωνή μας είναι η φωνή όλων όσων δεν έχουν φωνή. Είναι η φωνή όλων όσων δεν ευθύνονται για την μεταπολιτευτική χρεωκοπία. Γι΄ αυτό δεν γυρνάμε την πλάτη στα κοινά και δεν παραδίδουμε την πατρίδα ούτε σε «προστάτες» ούτε στους «εθνικούς» εργολάβους και τους υπαλλήλους τους. Δεν φυγομαχούμε.

Λέμε όχι στην υποτέλεια, όχι στην κομματοκρατία, όχι στην αμνήστευση των ενόχων. Κι όλα ετούτα τα «όχι» δεν είναι μια απλή άρνηση, διότι έχει προηγηθεί μια μεγάλη κατάφαση. Κατάφαση στην άλλη Ελλάδα, αυτή την Ελλάδα που εργάζεται, που παράγει, που αγωνίζεται να μην μαγαρίσει τ’ ακριβό όνομά της.

Η δική μας διαδρομή δεν έχει ούτε εξαρτήσεις ούτε βαρίδια. Γι’ αυτό μπορούμε να σας κοιτάμε στα μάτια, γι’ αυτό και σε αυτή την συγκυρία προτιμούμε την διακινδύνευση μιας συστράτευσης, γιατί μόνο αυτή μπορεί ν’ αναμετρηθεί με τους τσάτσους της εξάρτησης.

Δεν μας ταιριάζουν οι συμβιβασμοί. Πολιτευόμαστε επειδή αγαπούμε την πατρίδα μας κι όχι επειδή είμαστε ανεπάγγελτοι ή κληρονόμοι βουλευτικών εδρών.

Βεβαίως όπως πάντοτε, ακόμη και στην κολοβή και κολοβωμένη μας δημοκρατία «κριτής κι αφέντης είν’ ο Θεός και δραγουμάνος του ο λαός».

Απ’ αυτόν προερχόμαστε και σ’ αυτόν λογοδοτούμε. Σε κανέναν άλλο.

Αποτροπή τώρα

Με αφορμή την άστοχη διαχείριση του νέου επεισόδιου στον Έβρο εκ μέρους του υπουργού Εξωτερικών κ. Δένδια, το γραφείο τύπου της Δημοκρατικής Αναγέννησης εξέδωσε την κάτωθι ανακοίνωση:

“Η νέα τουρκική αμφισβήτηση της ελληνικής κυριαρχίας στον Έβρο υποχρεώνει την ελληνική κυβέρνηση να πάψει να ακολουθεί μια μάταιη στρατηγική κατευνασμού απέναντι στην ολοένα και αυξανόμενη τουρκική προκλητικότητα.

Η μόνη αξιόπιστη απάντηση στους «συμμάχους» Τούρκους είναι η αποτροπή. Δεν διαπραγματευόμαστε ούτε σπιθαμή της ελληνικής κυριαρχίας, δεν εκχωρούμε κανένα κυριαρχικό μας δικαίωμα.

Ως απάντηση στις τουρκικές απειλές η Ελλάδα οφείλει να ξεκινήσει διαπραγματεύσεις για οριοθέτηση της ελλαδικης ΑΟΖ με την Κυπριακή Δημοκρατία και να ακολουθήσει η επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια”.

Αγοράζοντας (με χρήματα άλλων) την προεκλογική σου εικόνα

του Θεόδωρου Ε. Παντούλα

Είναι απρεπές να ψιθυρίζεις για εκλογές την ώρα που ο τόπος κι οι άνθρωποί του δίνουν τον αγώνα που δίνουν. Είναι απρεπές να ψιθυρίζεις για εκλογές και χυδαίο να τις προετοιμάζεις.

Αυτό ‒κοντά στα άλλα‒ κάνει η κυβέρνηση. Δεν αναφερόμαστε στην ούτως ή άλλως προκλητική χρηματοδότηση των κομμάτων και την σκανδαλωδώς προνομιακή διευθέτηση των δανειακών τους υποχρεώσεων. Αναφερόμαστε στην διευκόλυνση των καναλαρχών και, κυρίως, στην προικοδότησή τους με μυθώδη ποσά ‒ κι ας είναι υποχρεωμένοι οι ραδιοτηλεοπτικοί δίαυλοι να προβάλλουν δωρεάν τα μηνύματα κοινωνικού χαρακτήρα.  Ό,τι ψίχουλα πέσουν από το φαγοπότι θα μοιραστούν στους φτωχούς συγγενείς των εφημερίδων ‒ έτσι, βρε αδερφέ, για να επικαλούμαστε τα προσχήματα που δεν σώζουμε. Να φλυαρούμε για «ελευθεροτυπία», για «δημοκρατία» και άλλα όμορφα και να μην ακούγονται τα γέλια όσων γύρισαν την πλάτη στις σημαδεμένες εκλογικές αναμετρήσεις. Και τα κλάματα εκείνων που, παρότι ξέρουν πως οι αναμετρήσεις είναι σικέ, παλεύουν όχι να μπουν στο παιχνίδι αλλά να το διακόψουν.

Οι διακοπές βεβαίως μπορεί να μην σημαίνουν και τίποτε. Μπορούν όμως να σημάνουν και μια αρχή. Αρχή να αποκτήσουν φωνή όσοι μέχρι σήμερα δεν έχουν φωνή. Και ποιοι είναι αυτοί; Μα όλοι εκείνοι που ο πρώην πρωθυπουργός ‒σε μια σπάνια στιγμή ειλικρίνειας‒ αποκάλεσε «ετερόκλητο όχλο».

Ο νυν πρωθυπουργός δεν έκανε χαρακτηρισμούς. Η συμπεριφορά του όμως ‒για όσους δεν αρκούνται στην εξωνημένη «ενημέρωση»‒ είναι χαρακτηριστική.

«Για να γυρίσει ο ήλιος- θέλει δουλειά πολλή»

Κοινωνιολόγοι, φιλόσοφοι, ιστορικοί και εί τινες άλλοι ψάχνονται τις μέρες αυτές ξεσκονίζοντας τις βιβλιοθήκες τους να ερμηνεύσουν τα συμβαίνοντα. Η Κίνα, αν και διοχέτευσε λανθασμένες και μισές πληροφορίες για τον κορωνοϊό, προχώρησε μάλιστα σε συλλήψεις γιατρών έμεινε για άλλη μια φορά στο απυρόβλητο της κριτικής. Έχει εγκαταστήσει, λένε οι πληροφορίες, 200.000.000 κάμερες με εξελιγμένο σύστημα αναγνώρισης προσώπου που έχει την δυνατότητα να ανιχνεύσει ακόμη και τα … σπυράκια στο πρόσωπο. Είναι μια δυστοπική εικόνα για Ευρωπαίους, αλλά αφήνει αδιάφορους τους Κινέζους.
Ο Βερολινέζος καθηγητής Byung-Chul Hah είναι πιο συγκρατημένος από τον Σλοβένο φιλόσοφο Σλαβόϊ Ζίζεκ ο οποίος επιμένει ότι ο ιός θα προκαλέσει θανατηφόρο πλήγμα στο καπιταλισμό. Ο Γερμανός αποφαίνεται ότι η Κίνα θα πουλήσει την αποτελεσματικότητα του μοντέλου ασφάλειας σε διεθνές επίπεδο. Κατά τα λοιπά μετά την επιδημία ο καπιταλισμός θα επιστρέψει και μάλιστα πιο αμείλικτος. Νέο μοντέλο εξουσίας κατά την Ναόμι Κλάϊν. Κανείς ιός, ωστόσο, επιλέγει ο Byung-Chul Hah δεν μπορεί να προκαλέσει επανάσταση επειδή ο ιός απομονώνει τους ανθρώπους, αλλά η επανάσταση προϋποθέτει ενότητα και συσπείρωση δυνάμεων. Και η αισιοδοξία και η ελπίδα του Γερμανού πανεπιστημιακού: «Μετά την επιδημία ελπίζουμε να γίνει μια επανάσταση με ανθρώπινο πρόσωπο». (Πηγή: https://www.liberation.fr/…/la-revolution-virale-n-aura-pas… [Μεταφρ. Ε. Νιάνιος]).
Δυστυχώς οι αξιωματούχοι του ΚΚΚ για κρίσιμο χρόνο τριών εβδομάδων λειτούργησαν αρνητικά και εναντίον της ιατρικής αλήθειας. Είναι σήμερα πεποίθηση των ειδικών ότι αν η νόσος είχε αντιμετωπισθεί θεραπευτικά μόλις δημιουργήθηκε, δεν θα υπήρχε πανδημία.
Χρεωκόπησε ο κουμουνισμός (ΚΚΚ τιμώρησε τους γιατρούς του Νοσοκομείου του Wulen που προειδοποίησαν), χρεωκόπησε ο ευρωπαϊσμός και η παγκοσμιοποίηση. Χρεωκόπησαν όλοι οι αυτοανακηρυγμένοι «σωτήρες» της ανθρωπότητας.
Λαθρομεταναστευτικού συνέχεια χωρίς τέλος:
Δεν τους δέχεται η Ιταλία, αλλά τους υποδέχεται η Ελλάδα τους (λαθρο)μετανάστες από την Λιβύη! Τελικά το πρόγραμμα αντικατάστασης των Ελλήνων από αφροασιάτες είναι σε αδιάκοπη εγρήγορση. Το ΑΜΚΑ της εποχής Τσίπρα συνεχίζει να μοιράζει αδιάκοπα η κυβέρνηση Μητσοτάκη σαν να μην τρέχει τίποτα! Οι περιβόητες «δομές» που υποτίθεται θα έκλειναν, «πολλού γε και δη» ζουν και βασιλεύουν και την Ελλάδα κυριεύουν. Ανεξέλεγκτοι οι (λαθρο)μετανάστες «σπάζουν» την καραντίνα, το σκάνε και περπατούν ανενόχλητοι σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, με όλα τα δραματικά επακόλουθα των κινήσεών τους.
Από την καθημερινή ειδησιογραφία: Βιαστικοί ασυνείδητοι οδηγοί τσαλαπατούν και σκοτώνουν εκατοντάδες χελιδόνια. Τα ταλαίπωρα επανέρχονται από το επίπονο ταξίδι που κάνουν κάθε φορά από την Αφρική όπου παραχειμάζουν και κατακουρασμένα πέφτουν άθελά τους στο δρόμο να ξεκουρασθούν. Οι οδηγοί οφείλουν να προσέχουν πολύ για να μην γίνονται ακούσιοι δολοφόνοι των γλυκύτατων αυτών υπάρξεων.
«Ένα το χελιδόνι- και η άνοιξη ακριβή.
Για να γυρίσει ο ήλιος- θέλει δουλειά πολλή».
(Ελύτης)
Τα χελιδόνια δεν είναι λαθρομετανάστες, είναι πολιτογραφημένοι Έλληνες.
Ζωντανή η ποιμαντική παρέμβαση του Μητροπολίτου Αργολίδος Νεκταρίου: Μας θύμισε τον στεντόρειο λόγο του Ιερού Χρυσοστόμου «Προς Ευτρόπιον πατρίκιον και ύπατον»:
«Πού νυν οι πεπλασμένοι φίλοι; Πού τα συμπόσια και τα δείπνα; Πού ο των παρασίτων εσμός, και ο δι΄όλης ημέρας εγχεόμενος άκρατος, και αι ποικίλαι των μαγείρων τέχναι, και οι της δυναστείας θεραπαυταί, οι πάντα προς χάριν ποιούντες και λέγοντες; Νυξ ην πάντα εκείνα και όναρ, και ημέρας γενομένης ηφανίσθη». Ηφανίσθη!

Εφημερίδα ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ 11/4/2020

Όχι στο ευρωομόλογο. Λύσεις υπάρχουν.

του Αλέξανδρου Αρβανιτάκη

Υπάρχουν, ειδικά για την Ελλάδα, πολλαπλές πηγές ρευστότητας, πέραν της έκδοσης ευρωομολόγου.
Η υιοθέτηση ενός κοινού ομολόγου θα φέρει περαιτέρω μεταφοράς δημοσιονομικής κυριαρχίας σε ευρωπαϊκό επίπεδο, μέσω ενός Ευρωπαίου υπουργού προϋπολογισμού.
Άλλωστε αυτή την προϋπόθεση είχε θέσει προ ετών ο Σοιμπλε σε ανάλογες συζητήσεις στο παρελθόν περί ευρωομολόγου.
Το πρόσφατο φιάσκο με τον ευρωπαϊκό προϋπολογισμό και η διαχρονική στάση των Ευρωπαίων «εταίρων» μας απέναντι στις ελληνικές υποθέσεις δεν δημιουργούν εμπιστοσύνη και αισιοδοξία ότι ο στενότερος ευρωπαϊκός έλεγχος στα οικονομικά των κρατών μελών θα είναι προς το συμφέρον της Ελλάδος.
Ως προς τις πολλαπλές πηγές ρευστότητας ενδεικτικά θα αναφέρω:
1. Δυνατότητα έκδοσης ομολόγων με ελληνικό δίκαιο και αγοράς τους από το κοινό αλλά και την ΕΚΤ (δέσμευση για αγορές έως 15 δις μέσω QE).
2. «Μαξιλάρι ρευστότητας» ύψους 37 δις από υπόλοιπο Μνημονίου 3 και εκδόσεων ομολόγων μετά το 2018.
3. Αξιοποίηση άτοκου ή χαμηλότοκου δανεισμού μέσω ΕΤΕΑΝ προς μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις (άμεση αποδέσμευση των σχετικών κονδυλίων από τις συστιμικές τράπεζες), η σχετική ρευστότητα φτάνει στα 4 δις ευρώ.
4. Δυνατότητα δανεισμού από τα ταμειακά διαθέσιμα των Νομικών Προσώπων του Δημοσίου, άνω των 30 δις, μέσω εντόκων γραμματίων.
5. Αναπροσανατολισμός των υπολοίπων του ΕΣΠΑ, του οποίου η δυνατότητα συμβασιοποίησης ολοκληρώνεται τέλος του 2020, εξ’ ολοκλήρου σε δράσεις στήριξης της μισθωτής απασχόλησης, των ανέργων (ιδίως των μακροχρόνιων) και των αυτοαπασχολουμένων.
Τέλος, η πρόσβαση στον ESM, χωρίς μνημόνια και προϋποθέσεις, είναι προτιμότερη από την φεντεραλιστική φαντασίωση του ευρωομολόγου.

Χρόνια πολλά πατρίδα!

του Θεόδωρου Ε. Παντούλα

«Αν μας έλεγε κανένας αυτήνη την λευτεριά οπού θα γευόμαστε, θα περικαλούσαμε τον Θεόν να μας αφήση εις τους Τούρκους άλλα τόσα χρόνια, όσο να γνωρίσουν οι άνθρωποι τι θα ειπή πατρίδα, τι θα ειπή θρησκεία, τι θα ειπή φιλοτιμία, αρετή και τιμιότη» έγραφε με ψυχοσωματική αλγηδόνα ο πατριδοφύλακας στρατηγός Μακρυγιάννης κι όσα αναλγητικά κι αν μπουκώσουμε τον περίσσια πονεμένο του λόγο δεν καταπραϋνεται αυτός με κομπογιαννίτικα επιστημονικά γιατροσόφια.

Μας είναι εξαιρετικά στενάχωρο που γινόμαστε δυσάρεστοι θυμίζοντας οικεία κακά αλλά η πραγματικότητα δεν μας αφήνει άλλα περιθώρια. Κι η τότε πραγματικότητα «τίμησε» τις υπηρεσίες των αγωνιστών με διώξεις, με φυλακίσεις και με θανατικές ποινές. Κι η τωρινή πραγματικότητα (και πριν την δύσκολη συγκυρία) τους τιμά με εορτασμούς μουδιασμένους και κολοβούς. Κολοβούς γιατί η οικονομική δυσπραγία του κράτους των Αθηνών δεν επιτρέπει πολλά πολλά και μουδιασμένους γιατί η κάποτε γιορτή για την ανολοκλήρωτη παλιγγενεσία των Ελλήνων δεν είναι πια γιορτή αλλά αργία. Άλλωστε η γιορτή προϋποθέτει την μνήμη κι όχι την εθελούσια αμνησία.

Κι όμως «το 1821 είναι η παράδοση που μπήκε θριαμβευτικά στη συνείδηση του έθνους με την ελληνική επανάσταση. Ο αγώνας εκείνος ήταν ένα κοινωνικό, πολεμικό και πολιτικό γεγονός». Αυτές οι επισημάνσεις ανήκουν στον ποιητή Γιώργο Σεφέρη και πολύ φοβούμαστε ότι το πνευματικό γεγονός που ήταν τότε (ο ποιητής γράφει στα 1943) η πιο αγνοημένη άποψη του Αγώνα εξακολουθεί και σήμερα να είναι το ίδιο αγνοημένη. Όχι πως έλειψαν οι εξηγάτορες. Κάθε άλλο μάλιστα. Αλλά το πνευματικό γεγονός («τζιβαϊρικόν πολύτιμον», «μονέδα χρυσή») παραμένει καταφρονεμένο, ίσως γιατί οι μαρτυρίες αυτού του γεγονότος –κι ο μαρτυρύσας Μακρυγιάννης, ο «πόποτε μη αναγνώσας» είναι, ίσως, η πλέον αξιόπιστος– δεν στριμώχνονται στις ιδεολογικές προκατασκευές («ασκιά με αγέρα και κούφια καρύδια», «κάλπικον δάνειον») που προθύμως παρερμηνεύουν τον νεοελληνισμό. Το πνευματικό γεγονός –το αγνοημένο– έγινε μάλιστα συχνάκις  αφορμή για οικονομιστικές εξηγήσεις ή εθνοκάπηλες ρητορείες που ευλαβώς αποθέτουν τον νεοελληνισμό οι μεν στην καπιταλιστική περιφέρεια, οι δε σε ένα ιμιτασιόν μεταφυσικό απόκεντρο. Οι πρώτες πάσχουν ανιάτως γιατί επιμένουν να αγνοούν ότι «ουκ επ’ άρτω μόνο ζήσεται άνθρωπος» και οι δεύτερες γιατί επιμένουν να αγνοούν ότι ο άρτος είναι της ζωής το αντίδωρο.

Κουράγιο Έλληνες. Χρόνια πολλά πατρίδα!

Στην αναμπουμπούλα χαίρονται οι λύκοι

Η Κυβέρνηση σωστά ανακοίνωσε πλέγμα παρεμβάσεων για τη στήριξη της οικονομίας, λόγω των επιπτώσεων από την τρέχουσα κρίση, παρεμβάσεις που εστιάζουν στις επιχειρήσεις, οι οποίες πλήττονται από τον περιορισμό της κυκλοφορίας και την διακοπή λειτουργίας ή την υπολειτουργία τους.

Η κρίση, πράγματι, δημιουργεί ευκαιρίες. Για την τραπεζική μαφία ιδίως, που προτείνει στους δανειολήπτες ληστρικές ρυθμίσεις. Διαχρονική η ιστορία με τον λύκο που στην αναμπουμπούλα χαίρεται.

Η χώρα, (για την παραγωγική ανασυγκρότηση της οποίας τίποτε δεν έγινε μέχρι σήμερα), στηρίζεται εν πολλοίς στους αυτοαπασχολούμενους και ελεύθερους επαγγελματίες, που βλέπουν τα λιγοστά έσοδά τους να μην επαρκούν ούτε για τις ανελαστικές επαγγελματικές υποχρεώσεις τους αλλά ούτε και για να στηρίξουν τις οικογένειές τους και τους εργαζόμενούς τους με τα απολύτως στοιχειώδη…

Χρειάζεται από μέρους της Κυβέρνησης γενναιότητα και γενναιοδωρία για να μην αποτελειώσουμε μόνοι μας όσα ξεκίνησαν τα Μνημόνια.

Κι από μέρους μας ένα ειλικρινές ευχαριστώ σε όσους εργάζονται για να μην καταρρεύσει ούτε η κοινωνία ούτε τα σύνορά της.